Temel ProblemlerKitab-ı Mukaddes ve Kuran-ı Kerim Arasındaki Değişik Vahiy Kavramları

“Öncelikle şunu bilin ki, Kutsal Yazılarda bulunan hiçbir peygamberlik sözü kimsenin özel yorumu değildir. Çünkü hiçbir peygamberlik sözü insanın isteğinden kaynaklanmadı. İnsanlar Kutsal Ruh’ça yöneltilerek Tanrı’nın sözlerini ilettiler.” (2 Petrus 1:20-21)

Hıristiyanlık’taki Kitab-ı Mukaddes’e (Tevrât, Zebûr, İncîl) bakış İslâmiyet’teki Kur’ân’ı Kerim’e bakıştan belirgin bir şekilde farklıdır.  Hıristiyanlığa göre Kitab-ı Mukaddes Tanrı’nın esinlenmesi dikte ettirilmiş veya cennetten indirilmiş demek değildir.  Tanrı’nın esiniyle Kitab-ı Mukaddes değişik kişilerce yazılmış tam güvenebileceğimiz bir eser ve ruhsal bir rehberdir.¹

Hz. İsa, İncîl’i gökten inen bir kitap olarak anlamadı.  İlk Mesih İnanlılarının zamanında İncîl kitap olarak hâlâ yoktu. “İncîl” kelimesi o zaman sadece karşılığı olan “müjde” anlamında kullanılırdı.  Yalnız bu müjde, kitap haline getirildikten sonra Bu Kutsal Kitap Tanrı’nın istediği olaylarının başlangıcını ve sonucunu ortaya çıkardığı ilhamdır.  Peygamberler konuştular ve yazdılar, ama Tanrı’nın Ruh’u olan Kutsal Ruh’un yönetiminde konuşup yazdılar.  Eski Antlaşma’da (Tevrat, Zebur ve diğer Peygamberler) 3.808 kez, “Rab konuştu,” “Rab emretti,” “Rab dedi ki” gibi sözlerin kullanıldığını görüyoruz.² “Ve Rab elini uzattı ve ağzıma dokundu; ve RAB bana dedi: İşte, sözlerimi senin ağzına koydum.”  (Yeremya 1:9)Yeni Ahit’te bu aynı vahiy, ilham ve yetki bulunmaktadır. Tanrısal açıklama (vahiy) sadece bir yasanın (şeriatın) beyanı değildir.  Arapça “vahiy” kelimesinin Grekçe (eski Yunanca) orijinali  “apokalupsis” , ‘bir perdenin arkasında saklı olanı ortaya çıkarmak’ anlamını taşıyor.³ “Apokalupsis”in İbranicesi (veya Aramicesi) “galah”tır.  Anlamı, “sırları açmak”tır (örn. Daniel 2:47).  İncîl’de, Elçi Yuhanna, kendi yazdıkları hakkında şöyle yazar:“Bu kitap İsa Mesih’in esinlemesidir.  Tanrı yakın zamanda olması gereken olayları kendi kullarına göstermesi için O’na bu esini verdi.  O da gönderdiği kendi meleği aracılığıyla bunu kulu Yuhanna’ya iletti.” (İncil:Vahiy 1:1) Kitab’ı Mukaddes’de esinlemenin tanımı şöyledir:  Tanrı, seçtiği yazarları öyle yönlendirmiştir ki, yazarlar asıl elyazmalarında kendi özgün kişiliklerini,  üsluplarını ve sözcük dağarcıklarını  kullanarak  Tanrı’nın insana olan vahyini hatasız bir biçimde oluşturmuş ve kaydetmişlerdir. “Bu gerçekler, gökten gönderilmiş olan Kutsal Ruh’un gücüyle size Müjde’yi iletenler tarafından bildirildi.” (İncil:1.Petrus 1:12) 2. Petrus 1:19-21 esinlenmeyi tanımlar: İnsanlar, “Kutsal Ruh tarafından yöneltilerek” yazmışlardır. Bu öğretinin özellikleri şöyledir:⁴ a) Asıl elyazmalarını kapsar.  Eski Ahit’in orijinali İbranice yazıldı, ama Ezra 4:8-6:18 ve 7:12-26 ve Daniel 2:4-7:28 kısımların Aramice olarak yazıldı.⁵ Yeni Ahit’in orijinali ise Grekçe yazıldı ama bazı kaynaklara göre Matta bölümü İbranice olarak yazılmıştır.⁶ b) Kusursuzluk ve yanılmazlık belirtir.  Kusursuzluk, Kutsal Kitab’ın hiçbir çelişki ya da hata barındırmadığı anlamına gelir.  Kutsal Kitap’la ilgili bütün bilgiler elde edildiğinde ve doğru yorumlandığında bu kusursuzluk açıkça görülecektir.  Kusursuzluk tarihsel ve bilimsel konular dahil Kutsal Kitab’ın bütün sözlerini içerir. c)  Esinleme Kutsal Kitab’ın her sözünü kapsar.  Yalnızca öğretiler, “iman ve uygulamalarımızla” ilgili ya da kişisel olarak bizde esin uyandıran bölümler değil, Kutsal Kitap bütünüyle (tarih, bilim, vs.) esinlenmiştir.“Kitap” ve “İncîl” anlamdaş olmaya başladılar.  Kitap olarak İncîl’i de İsa yazmadı.  Onu kaleme alan kişiler, İsa’nın bunun için tayin ettiği elçilerdir.⁷ Elçilerin görevi hâfızdan öteydi.  İsa  Mesih  buyruklarını (sözünü) elçilere  emanet etti (İncil:Elçilerin İşleri 1:1-2).  Onları, Kutsal Ruh’un gücüyle kendisine tanıklar olmak üzere atadı: “Çünkü konuşacak olan siz olmayacaksınız, Babanızın Ruhu sizin aracılığınızla konuşacaktır.”  (İncil:Matta 10:20) Elçiler, Kutsal Ruh’un denetimi altında yazarak, tanık oldukları olayları ve kendi anlayışlarını ifade tarzlarını birleştirerek Tanrı’nın istediği sözleri yazdılar!   Esin Tanrı’nın “nefesi”dir.  Kutsal Ruh, yanlışlık olmadan, her kelimeyi denetleyerek yazdırıyordu.⁸ “Hiçbir peygamberlik sözü insan isteğinden kaynaklanmadı.  Onlar Kutsal Ruh’ça yöneltilerek Tanrı’nın Sözlerini ilettiler.” (2 Petrus 1:20-21)

1.  Sproul, Kutsal Kitap’ı Anlamak: Yorum Bilimi, s. 128.

2.  Pache, The Inspiration and Authority of Scripture, s. 121.

3.  Mir, Tanrı’nın “Telefon Numarası”, s. 17.

4.  Ryrie, Kısa İnancımız, s. 2.

5.  Bruce,The Books and the Parchments, s. 48.

6.  Bivin & Blizzard, Understanding the Difficult Words of Jesus,    ss. 20-23 & 45-78.

7. Veya Petrus’un kâtibi Markos ya daPavlus’un kâtibi sayılabilen Luka.

http://www.inciliz.com/hristiyanlik/temel-problemler-vahiy-kavrami.html

…. Muhammet’le İsa Mesih’i karşılaştırmamı istiyorsunuz, gerçeği sizlerden gizlemeyeceğim….

….kimin daha yüce olduğunu belirleyecek olan ben değilim. Kuran ve hadis, sizin sorunuza açık bir cevap verecektir. Gerçeğin gözüyle Kuran üzerinde düşünün; o zaman gerçeği görecek ve gerçek te sizi özgür kılacaktır”.

İçindekiler

1. Giriş
2. Muhammed ve İsa Mesih’in Doğumu
3. Muhammed ve İsa Mesih’e İlişkin Tanrısal Vaatler
4. Muhammed ve İsa Mesih’in Günahsızlığı
5. Muhammed ve İsa Mesih’in Vahyi
6. Muhammed ve İsa Mesih’in Mucizeleri
7. Muhammed ve İsa Mesih’in Ölümü
8. Ölümleri ve Ardından Muhammed ve İsa Mesih
9. Muhammed ve Mesih’in Esenliği
10. Ayetullah
11. Allahın Rahmeti
12. Kim Daha Yüce? – Sonuç

Halbuki Kuran’dan kaynaklanan vahiy kavramı çok farklıdır: Bütün milletlere ayrı ayrı peygamberler gönderilmiştir (Bkz. Fâtır/35:23-24). Bu nedenle gelen kitaplar aynı genel mesajı tekrarlıyor. Öyle ki, son kitabı bildikten sonra hepsini öğrenmiş oluruz. Bu mantığa dayanarak İslam alimleri, Kuran’ın önceki kitapların hükmünü ortadan kaldırıp onları geçersiz kıldığını ileri sürerler.

Fakat böyle bir kuram, insanı başka çıkmazlara sokmaz mı? Örneğin:

• Yahudilere neden bu kadar çok sayıda peygamber ve kitap gönderilmiştir?
• Zebur ve İncil neden Tevrat’ın hükmünün ortadan kalkmadığını söylüyor?
• Neden Yahudilere gelen peygamberler dışında diğer kavimlere gelen semavi kitapların izi kalmadı? Yoksa çoktanrılı Hindu dininin kutsal kitapları olan “Veda” ile “Bhagavad Gita” da mı Allah’tan geldi?
• Sonradan gelip Allah’ın Sözü olduğu iddiasında bulunan kitaplara ne diyelim? Örneğin Bahaî veya Mormon kitapları…
• Araplara gelen son bir peygamber kavramı doğruysa sonradan ortaya çıkan kavimlere peygamber gelmeyince bunlar haksızlığa uğramıyor mu? Yoksa herkes Arapça mı öğrenecek (Bkz. Yûsuf/12:2)?

Eğer Kuran’ın önceki kitapları korumak ve doğrulamak için verildiği söylenmeseydi bir sorun kalmazdı. Onu yeni bir din kitabı kabul eder veya kabul etmezdik. Ama Kuran’da şunları okuyoruz:

• “Doğrusu Biz yol gösterici ve nurlandırıcı olarak Tevrat’ı indirdik… (Maîde/5:44)
• “Tevrat’tan sonra Zebur… Dâvûd’a da Zebur’u verdik…” (Enbiyâ/21:105; Nisâ/4:163)
• “Meryem oğlu Îsâ’yı, ondan önce gelmiş bulunan Tevrat’ı doğrulayarak gönderdik. Ona, yol gösterici, aydınlatıcı olan ve önünde bulunan Tevrat’ı doğrulayan İncîl’i sakınanlara öğüt ve yol gösterici olarak verdik.” (Maîde/5:46)
• “Kur’ân’ı önce gelen Kitâb’ı tasdik ederek ve ona şâhid olarak gerçekle sana indirdik.” (Maîde; 5:48)

Böylece Kuran, önce gelen Kitab’ın doğrulayıcısı olarak tanıtıldığı için, biz onu önceki kitaplarla karşılaştırarak hükmetmek zorundayız. Hatta Kuran’da bile bu konuyla ilgili olarak şöyle yazıldı: “İncil sahipleri, O’nda indirdikleri ile hükmetsinler. Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler, işte onlar fâsık olanlardır” (Mâide; 5:47).

‘Evet, Kitabı Mukkades Tanrı’nın Sözü’dür’ kitabından alındı

     `Siz yapıcılar tarafından hiçe sayılan,
       Ama köşenin baş taşı durumuna gelen taş’tır.

 Başka hiç kimsede kurtuluş yoktur. Bu göğün altında insanlara bağışlanmış, bizi kurtarabilecek başka hiçbir ad yoktur.» İncil: Elçilerin İşleri 4\8-12